Przypisy a interpunkcja¶

Umiejscowienie przypisu względem znaków interpunkcyjnych

1. Przypis odnosi się do konkretnego słowa

• Jeśli przypis dotyczy tylko jednego konkretnego wyrazu, stawia się go bezpośrednio po tym wyrazie, bez względu na to, gdzie znajduje się on w zdaniu.
Przykład:
Przedsięwzięcie to było ożywione duchem tego wielkiego pantofila¹, jak Diderota² nazywał Wolter³.

2. Przypis odnosi się do całego zdania lub jego części - kropka, przecinek, średnik, dwukropek

• Jeśli przypis dotyczy całego zdania (lub jego końcowej części), odsyłacz umieszcza się przed kropką, przecinkiem, średnikiem lub dwukropkiem.
Przykład:
O pół godziny od Genewy, w swoim Ferney¹, może Wolter do syta grywać w domu teatr²; w razie potrzeby wystarcza mu zaprząc konie do pojazdu, aby za chwilę znaleźć się na wolnej ziemi Helwetów².

3. Przypis odnosi się do całego zdania lub jego części - pytajnik, wykrzyknik i wielokropek

• Przypis dotyczący końcowej części lub całego zdania umieszczamy w tym wypadku po pytajniku, wykrzykniku i wielokropku.
Przykład:
Jakiego typu deklaracją polityczną było wówczas otwarte głoszenie idei bonapartyzmu?¹
Wypowiedzi Figara to otwarte nawiązanie do idei rewolucyjnych!²
Nie znalazł się nikt z rodziny lub znajomych, kto by towarzyszył mu w ostatniej drodze...³

4. Przypis a cudzysłów - umiejscowienie zależnie od układu kropek i znaku kończącego zdanie (jw.)

W odniesieniu do fragmentu tekstu w cudzysłowie przypis stać powinien:
• po cudzysłowie, jeśli kropka kończy cytat wewnątrz cudzysłowu: ,,To jest cytat."¹
• przed kropką, a za cudzysłowem zamykającym, jeśli kropka stoi poza cudzysłowem: ,,To jest cytat"².
W praktyce stosujemy najczęściej ten drugi zapis. W przypadku zbiegu cudzysłowu kończącego z różnymi znakami interpunkcyjnymi przyjmujemy zasady wyjaśnione wyżej.