Redakcja „Wolne Lektury”

h1. Przypisy a interpunkcja

Umiejscowienie przypisu względem znaków interpunkcyjnych

1. Przypis odnosi się do konkretnego słowa

• Jeśli przypis dotyczy tylko jednego konkretnego wyrazu, stawia się go *bezpośrednio po* tym wyrazie, bez względu na to, gdzie znajduje się on w zdaniu.

Przykład: 

Przedsięwzięcie to było ożywione duchem tego wielkiego pantofila¹, jak Diderota² nazywał Wolter³.

2. Przypis odnosi się do całego zdania lub jego części - kropka, przecinek, średnik, dwukropek

• Jeśli przypis dotyczy całego zdania (lub jego końcowej części), odsyłacz umieszcza się *przed kropką, przecinkiem, średnikiem lub dwukropkiem*.

Przykład: 

O pół godziny od Genewy, w swoim Ferney¹, może Wolter do syta grywać w domu teatr²; w razie potrzeby wystarcza mu zaprząc konie do pojazdu, aby za chwilę znaleźć się na wolnej ziemi Helwetów².

3. Przypis odnosi się do całego zdania lub jego części - pytajnik, wykrzyknik i wielokropek

• Przypis dotyczący końcowej części lub całego zdania umieszczamy w tym wypadku *po pytajniku, wykrzykniku i wielokropku*.

Przykład: 

Jakiego typu deklaracją polityczną było wówczas otwarte głoszenie idei bonapartyzmu?¹

Wypowiedzi Figara to otwarte nawiązanie do idei rewolucyjnych!²

Nie znalazł się nikt z rodziny lub znajomych, kto by towarzyszył mu w ostatniej drodze...³

4. Przypis a cudzysłów - umiejscowienie zależnie od układu kropek i znaku kończącego zdanie (jw.)

W odniesieniu do fragmentu tekstu w cudzysłowie przypis stać powinien:

• po cudzysłowie, jeśli kropka kończy cytat wewnątrz cudzysłowu: ,,To jest cytat."¹

• *przed kropką, a za cudzysłowem zamykającym*, jeśli kropka stoi poza cudzysłowem: ,,To jest cytat"².

W praktyce stosujemy najczęściej ten drugi zapis. W przypadku zbiegu cudzysłowu kończącego z różnymi znakami interpunkcyjnymi przyjmujemy zasady wyjaśnione wyżej.